Een aantal jaren geleden is het begonnen. Opeens begon mijn intelligente moeder zaken te herhalen, vreemde vragen te stellen en bang te worden voor hele gewone dingen. Gewone dingen, zoals met de trein naar Amsterdam,met de bus naar Driehuis, een boodschapje doen. Haar auto had ze allang weggedaan, nadat ze een paniekaanval had gehad in de tunnel op de A9 richting Beverwijk.

Mama is altijd een beetje wereldvreemd geweest. Ze staat weliswaar open voor allerlei zaken,maar een ondernemend type in de zin van ontdekken, is ze nooit geweest. Als kind kan ik me de spaarzame vakanties in het buitenland nog goed herinneren, twee keer naar Spanje en een keer naar Engeland. Dat had mijn vader geregeld, omdat mama zo goed Engels sprak en daar was hij trots op. Een dag voor vertrek was er nog niets ingepakt en moest ik als oudste gewoon optreden. "En nu inpakken, want we gaan morgen weg". Straks komt papa thuis en dan is er nog niks geregeld, geen goed idee, toch?" Zwijgend en lijdzaam begon ze dan aan het inpakkarwei.

Een beetje wereldvreemd, maar ook verlegen en soms bang voor hele gewone dingen. Ze was bang voor onze werkster vroeger en durfde niet tegen de bakker te zeggen dat hij niet meer aan huis hoefde te bezorgen. Als hij dan aanbelde, deed ze niet open en moesten wij heel stil in de keuken blijven staan tot hij weer weg was. Uiteindelijk heb ik de bakker opgezegd.